Stephen Frears'ın yönettiği 2016 yapımı 'Florence Foster Jenkins', gerçek bir hayat hikayesinden beyazperdeye uyarlanan, hem komedi hem de dokunaklı dram unsurları taşıyan özel bir film. Meryl Streep, başrolde, 1940'ların New York sosyetesinin eksantrik mirasçısı Florence Foster Jenkins'i canlandırıyor. Jenkins, inanılmaz derecede kötü bir şarkı sesine sahip olmasına rağmen, opera şarkıcısı olma konusunda sarsılmaz bir tutku beslemektedir. Film, onun bu naif hayalini gerçekleştirmek için verdiği mücadeleyi, etrafındaki insanların (özellikle kocası St. Clair Bayfield, Hugh Grant) onu nasıl korumaya çalıştığını ve nihayetinde Carnegie Hall'da verdiği efsanevi konseri anlatır.

Meryl Streep'in performansı, rolün gerektirdiği komik fizikselliği ve müzikal 'beceriksizliği' muhteşem bir ustalıkla sergilerken, aynı zamanda karakterin kırılganlığını, masumiyetini ve sanata olan saf sevgisini de derinlemesine aktarıyor. Hugh Grant, sevecen ve korumacı koca Bayfield rolüyle filmin duygusal çekirdeğini oluşturuyor. Simon Helberg ise Jenkins'in şaşkın piyanisti Cosmé McMoon olarak unutulmaz bir komik performans sergiliyor.

Film, sadece kötü şarkı söyleyen bir kadının komik hikayesini anlatmakla kalmıyor; sanat, tutku, hayal gücü ve sevginin ne anlama geldiğine dair dokunaklı bir sorgulama sunuyor. İzleyiciyi, 'gerçek' yetenek nedir sorusu üzerine düşündürürken, sanatın herkes için bir neşe ve ifade aracı olabileceğini hatırlatıyor. Kostüm ve set tasarımı dönemi mükemmel bir şekilde yansıtıyor. 'Florence Foster Jenkins', kahkahalar ve duygusal anlarla dolu, kalbe dokunan, performanslarıyla öne çıkan ve izleyiciye 'tutkunun her şeyden önemli olduğunu' hissettiren bir film. Müzik, komedi ve dram seven herkesin keyifle izleyebileceği bir yapım.