Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en çok tartışılan ve en rahatsız edici filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan faşist bir cumhuriyette geçer. Dört güç sahibi adam, genç erkek ve kızları kaçırarak, onlara 120 gün boyunca fiziksel ve psikolojik işkence uyguladıkları bir malikaneye kapatır. Film, gücün yozlaştırıcı doğasını, faşizmin mekanik şiddetini ve tüketim toplumunun eleştirisini, son derece sert ve sembolik bir dille anlatır.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve mesafeli bir estetikle izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlar. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliği ve zalimlerin duygusuzluğu üzerine inşa edilmiş, doğrudan bir etki yaratır. Görüntü yönetimi ve kompozisyonlar, resimsel bir nitelik taşırken, şiddetin en grotesk sahneleri bile belgeselvari bir gerçeklikle sunulur. Film, izleyiciyi edilgen bir konuma iterek, şiddete tanıklık etmenin ahlaki sorumluluğunu sorgulatır.

'Salò', basit bir şok filmi değil, derin bir politik ve felsefi metindir. Pasolini, faşizmi sadece tarihsel bir rejim olarak değil, insan doğasında var olan bir baskı ve tüketim arzusu olarak resmeder. Bu nedenle izlenmesi, sinemanın sınırlarını zorlamak ve rahatsız edici temalar üzerine düşünmek isteyenler için önemli bir deneyim sunar. Film, estetik, politika ve etik arasındaki ilişkiye dair cesur bir sorgulamadır.